Co musisz wiedzieć o dzieciach nadpobudliwych?
Wychowując dziecko nadpobudliwe należy:
- zapewnić mu atmosferę spokoju i bezpieczeństwa oraz stały rytmiczny plan dnia;
- poświęcić dziecku codziennie trochę czasu na rozmowę, wspólną zabawę, ograniczyć mu czas oglądania telewizji;
- odnosić się do dziecka z wyrozumiałością i cierpliwością, rozumieć, że jego „niegrzeczność” nie wynika ze złośliwości,
ale z nieumiejętności kontrolowania swego zachowania; - postępować z dzieckiem konsekwentnie, uzgodnić z nim jego stałe obowiązki i kontrolować czy je wykonuje;
- polecenia dane dziecku formułować krótko i jasno, unikać formy rozkazującej, dostosowywać je do możliwości dziecka
( początkowo dobrze jest pomagać w ich wykonaniu); - nie ograniczać nadmiernie ruchliwości dziecka, jego wzmożoną potrzebę ruchu zaspokajać zabawami ruchowymi na świeżym powietrzu, gimnastyką, tańcem, pływaniem itp.,
- dbać oto, aby dziecko było czymś ciągle zajęte. Dla dzieci nadpobudliwych szczególnie wskazane są zabawy
tzw. Ciche: układanki, loteryjki, wycinanie, malowanie, lepienie itp.(uczą one wytrwałości i koncentracji uwagi) - zabawy z rówieśnikami organizować pod kontrolą dorosłych (niekiedy pomagać dzieciom w wyborze i zaplanowaniu zabawy, interweniować w przypadku konfliktów, zachęcać do zgody);
- na wzmożoną pobudliwość dziecka reagować spokojnie, stosować metody perswazyjne. Krzyk, bicie, straszenie odnoszą wprawdzie chwilowy skutek, pogłębiają jednak nadpobudliwość dziecka;
- gdy dziecko przeżywa sytuację konfliktową- nie zostawiać go zbyt długo w napięciu emocjonalnym;
chwalić dziecko, gdy jest grzeczne i potrafi się opanować; - dziecku nadmiernie pobudzonemu proponować czynności relaksujące np. leżenie i słuchanie muzyki (bajki), ciepłą kąpiel lub przytulić je i pogłaskać po głowie itp.;
- dbać o to, aby dziecko zasypiało spokojnie.
Co musisz wiedzieć o dzieciach nieśmiałych ?
- Pamiętajmy, że jeśli dziecko rzadko przebywa w towarzystwie rówieśników, nie potrafi nawiązać z nimi kontaktu,
nawet jeśli tego pragnie. - Stosunek dziecka do siebie samego, jego ocena własnych zdolności i możliwości zależy przede wszystkim od tego,
jak oceniają je dorośli, zwłaszcza matka i ojciec. - Jeśli dziecko słyszy często ujemne uwagi o swoim zachowaniu, o swoich uzdolnieniach, o swojej urodzie, nabywa przekonania,
że jest od innych gorsze, mniej warte, nabiera poczucia niższości. - Nieśmiałość wynika z przekonania dziecka o tym, że jest od innych gorsze, mniej zręczne, mniej ładne, mniej mądre i z lęku,
że dzieci je wyśmieją, odrzucą, skrzywdzą. - Nieśmiałość to cecha niepożądana, kłopotliwa dla dziecka i jego otoczenia.
- Poczucie mniejszej wartości i lęk w sytuacjach społecznych powstałe w latach dziecięcych utrzymują się często przez całe życie. Rodzice powinni troszczyć się o to, by ich dziecko wierzyło w swoje możliwości, akceptowało siebie i aby chętnie i z łatwością nawiązywało kontakty z otoczeniem.
Co musisz wiedzieć o dzieciach agresywnych?
- Nie wolno karać dziecka przejawiającego skłonności do agresji w sposób surowy, nie wolno stosować zwłaszcza kar fizycznych; Dziecko bite przez rodziców, bije swoich rówieśników. Kary fizyczne wzmacniają agresywne zachowania dziecka.
- Wytworzeniu się postawy agresywnej sprzyja atmosfera nieporozumień i kłótni, w jakiej żyje dziecko.
- Uczymy dziecko zaspakajania swoich potrzeb bez stosowania siły i przemocy.
- Od najmłodszych lat wdrażamy dziecko do zgodnego obcowania z rówieśnikami, uczymy je współdziałania, współczucia, niesienia pomocy.
Co musisz wiedzieć o dzieciach upartych?
- Upór w wieku przedszkolnym bywa dość często zjawiskiem rozwojowym, dziecko uświadamia sobie swoją odrębność i pragnie zaznaczyć niezależność, przeciwstawiając się dorosłym.
- Upór przejawiają dzieci, których pragnienia i dążenia cechuje duża siła.
- Upór jest dla dorosłych kłopotliwy, jest przejawem niedojrzałości dziecka, nie jest jednak właściwością zadecydowanie negatywną.
- Nie należy przełamywać uporu siła, klapsem, przemocą. Tylko cierpliwa perswazja i ukazywania dziecku obiektywnych racji jest środkiem skutecznym.
- Jeżeli to możliwe, starajmy się szanować pragnienia i dążenia dzieci, nie podporządkowywać ich sobie tylko dla zasady, dla pokazania, że dorośli zawsze decydują.
LITERATURA, którą warto przeczytać na powyższe tematy:
- H. Nartowska „Wychowanie dziecka nadpobudliwego”
- H. Nartowska „Dziecko nadpobudliwe psychoruchowo”
- H. Filipczuk „Koledzy i przyjaciele naszych dzieci”
- J. Maciaszkowa ,,Nagroda i kara w wychowaniu”
- H Spionek „Problemy rozwojowe i wychowawcze wczesnego dzieciństwa”
- H. Nartowska „Różnice indywidualne czy zaburzenia rozwoju dziecka przedszkolnego”
Opracowała w oparciu o ww literaturę: mgr Maria B. Skrodzka